เหมี่ยวเป็นสาวไทยที่แต่งงานไปอยู่กับฝรั่งที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ การพูดถึงเหมี่ยวโดยการบรรยายถึงลักษณะของเธอคงจะทำให้เรารู้จักเหมี่ยวแบบฉาบฉวยเกินไป จึงขอเล่าเป็นเหตุการณ์น่าจะดี สถานการณ์และการตัดสินใจของเหมี่ยวจะทำให้เรารู้จักเธอดีที่สุด

ตั้งแต่เหมี่ยวไปอยู่สวิสฯ เหมี่ยวเดินทางกลับบ้านปีละ 2 ครั้ง ให้เป็นที่อิจฉาของใครต่อใครที่อยากทำแบบนั้นได้บ้างแต่ขาดปัจจัยหลัก 2 อย่างคือ เงินและเวลา

 เหมี่ยวไม่ได้มีปัจจัยนี้มากกว่าคนอื่น แต่เธอสามารถบริหารมันได้ และตั้งใจจะทำให้ได้ จะด้วยความ”โชคดี” ที่คนอื่นชอบพูดกรอกหูเธอ หรือจะด้วย “การมีเป้าหมายในชีวิต” อย่างที่เธอบอกตัวเอง ก็ช่างเถอะ ขอให้เรารู้แค่ว่านั่นทำให้เธอได้กลับเมืองไทยปีละ 2 ครั้งก็พอ เมื่อปีที่แล้วเหมี่ยวเดินทางกลับเมืองไทยด้วยตั๋วของสายการบินราคาถูกมากคิดเป็นเงินไทยแล้วแค่ประมาณ สองหมื่นบาท เสียอยู่อย่างเดียว มันเป็นเส้นทางการบินฮ่องกง-ลอนดอน แต่เหมี่ยวไม่ย่อท้อ เธอหาตั๋วของสายการบินราคาถูกจากสวิสไปลอนดอน และขอแลกไมล์จากฮ่องกงไปเมืองไทย  การเดินทางใช้เวลาร่วม ๆ ยี่สิบชั่วโมงนับเวลารอเครื่องด้วย เหมี่ยวไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหาแต่อย่างใด เพราะถึงแม้เหมี่ยวจะมีทั้งเงินและเวลา แต่เธอมีเวลามากกว่าเงินหลายเท่านัก

 

หลังจากปีใหม่ไม่กี่วัน เหมี่ยวก็มีแผนการณ์กลับเมืองไทยอีกครั้ง แฟนฝรั่งของเหมี่ยวช่วยเหมี่ยวจัดกระเป๋า พร้อมทั้งเตรียมน้ำท่า ขนมขบเคี้ยวใส่กระเป๋าไว้ให้ด้วย เพราะต้องไปต่อเครื่องหลายต่อและจะได้มีอะไรกินระหว่างรอ มันเป็นแผนของแฟนฝรั่งที่จะไม่ต้องให้เหมี่ยวเสียเงินซื้อของกินแพง ๆ ที่สนามบินนั่นเอง เอาเถอะ เราจะยังไม่นินทาแฟนฝรั่งของเหมี่ยวในตอนนี้ ถ้ามีโอกาสจะกล่าวถึงต่อไป

 วันที่เหมี่ยวเดินทาง แฟนฝรั่งของเหมี่ยวไม่สามารถไปส่งได้ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร เหมี่ยวเดินทางเองบ่อยครั้ง และดูแลตัวเองได้ อ้อ! ลืมบอกไปเหมี่ยวอายุ 32 ปี ขึ้นเครื่องบินไปนู่นมานี่นับไม่ถ้วน 95% ไปคนเดียว ถ้าแฟนเหมี่ยวจะไปส่ง ก็มีสาเหตุเดียวคือว่าง

 เหมี่ยวเตรียมทุกอย่างพร้อม กระเป๋าใบใหญ่ประมาณ 18 กิโล วางอยู่กลางบ้าน กระเป๋าสะพายที่ข้างในมี Notebook ขวดน้ำดื่ม อุปกรณ์แปรงฟันชุดเล็ก และเอกสารการเดินทาง ก็วางอยู่เคียงกัน

 10.35 น. 

เหมี่ยวเข้าอินเตอร์เนตเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเช็คอีเมล์ และเช็คเวลาการเดินทางของตารางรถไฟอีกครั้ง เผื่อมีอะไรเปลี่ยนแปลง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เหมี่ยวจะไปถึงสนามบินในเวลาบ่ายโมงครึ่ง เคาน์เตอร์เช็คอินปิดเวลาบ่ายสองยี่สิบ เครื่องออกบ่ายสองห้าสิบห้า ตามแผนนี้เหมี่ยวต้องออกจากบ้าน 11.23 น.

 11.40 น.

เหมี่ยวยืนรอรถที่สถานีรถไฟ  อีก 1 นาทีรถไฟก็จะมา ที่สวิสรถไฟตรงเวลาเสมอ ขณะที่เหมี่ยวลากกระเป๋าขึ้นไปบนรถไฟเธอก็เกิดสังหรณ์ใจอย่างรุนแรงว่า สนามบินที่เธอจะไป ไม่ใช่สนามบินที่เครื่องออก!!

ประเทศเล็ก ๆ อย่างสวิตเซอร์แลนด์ มีสนามบินที่สายการบินราคาประหยัดชื่ออีซี่เจ็ทลงจอดอยู่ 3 แห่งคือ ซูริค บาเซล และ เจนีวา 2 แห่งแรกห่างจากกันแค่ชั่วโมงเดียว แต่ห่างจากแห่งที่ 3 คือเจนีวาประมาณ 3 ชั่วโมง เหมี่ยวคิดอย่างมั่นใจโดยที่ไม่ได้เช็คตั๋ว เธอมั่นใจมาตลอดว่าเธอจะบินจากสนามบิน บาเซล - เราคงจะไม่ต้องมานั่งเล่าเรื่องนี้กันถ้าเหมี่ยวเข้าใจถูกต้อง – ใช่แล้วล่ะ! เครื่องบินของเธอจะออกจากสนามบิน”เจนีวา” ต่างหาก

11.58 น.

เหมี่ยวมองดูโทรศัพท์มือถือในมือ หลังจากที่เธอส่ง sms ไปเช็คตารางรถไฟไปเจนีวา หน้าจอที่แสดงผลทำให้เหมี่ยวหน้าซีด จากสถานีนี้เธอจะไปถึงเจนีวาตอนบ่ายสองห้าสิบห้า ซึ่งก็คือเวลาเครื่องออกพอดี สิ่งแรกที่เหมี่ยวอยากจะทำก็คือ เปิด Notebook เช็คทุกอย่างที่เป็นไปได้ ไม่ว่าจะเป็นเที่ยวบินถัดไป ตารางรถไฟ หรือหนทางเป็นไปได้อื่น ๆ  แต่ Air card ที่จะทำให้เธอใช้อินเตอร์เนตได้ทุกที่ทุกเวลานั้น ตอนนี้นอนสงบนิ่งอยู่ที่บ้าน เหมี่ยวคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ

 12.30 น.

เหมี่ยวนั่งอยู่ในรถไฟด่วนไปเจนีวา ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากมองเข็มนาฬิกาที่ค่อย ๆ เดินอย่างสุภาพ พลางนึกถึงชายหนุ่มเจ้าหน้าที่ของสายการบิน ที่เธอโทรไปปรึกษา ความใจเย็นของเขาทำให้เธอเดือดอย่างมากในตอนแรก และนึกขอบคุณในตอนหลัง ชายหนุ่มที่แสนดี แนะนำเธอหลายทาง เขาบอกว่า ลอนดอนมีสนามบินอยู่สามแห่ง และสายการบินของเขามีเครื่องบินไปลงตลอดทั้งวัน อย่างไรแล้วเหมี่ยวจะต้องไปถึงลอนดอนก่อนการต่อเครื่องไปฮ่องกงแน่นอน  ขอให้เป็นเช่นนั้นเถอะ … สาธุ

 13.30น.

เหมี่ยวยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า แต่ก็ไม่นึกหิว คงได้แต่นั่งมองวิวนอกหน้าต่างสลับกับนาฬิกา

 14.55น.

เหมี่ยวยืนอยู่ที่สนามบินเจนีวาตรงตามเวลาเครื่องออกเป๊ะ  เธอรีบเดินตรงไปเช็คตารางที่หน้าจอ แอบหวังนิดหน่อยว่าเครื่องอาจดีเลย์ครึ่งชั่วโมง และเธอก็น่าจะไปอ้อนวอนขอเช็คอินได้ แต่เครื่องไม่ดีเลย์ และป่านนี้คงรอสตาร์อยู่ที่รันเวย์

 เหมี่ยวกวาดสายตาขึ้นลงอยู่ที่หน้าจอแสดงตารางเวลาเครื่องออกอีกครั้ง เธอเห็นเที่ยวบินไปลอนดอนมากกว่าห้าเที่ยวในช่วงเวลาประมาณสองสามชั่วโมงต่อจากนี้ นั่นทำให้เธอใจชื้นขึ้น เหมี่ยวเดินตรงไปสายการบินประจำชาติอังกฤษ เธออธิบายให้พนักงานฟังว่าเธอตกเครื่อง ต้องการบินไปสนามบิน ลอนดอนแก็ตวิค ก่อนเวลาทุ่มตรง พนักงานชายวัยกลางคนยิ้มอย่างใจดี บอกว่าจะมีเครื่องออกอีกชั่วโมงครึ่งเธอจะไปถึงที่หมายหกโมงครึ่งไม่มีปัญหา เหมี่ยวถามราคา รอฟังนิดเดียวแล้วเดินจากมา ในหูยังก้องเสียงราคาที่ได้ยิน แปดร้อยห้าสิบฟรังซ์ – บ้าแน่ ๆ !! ราคานี้ชั้นบินไปกลับกรุงเทพ-สวิสได้นะยะ!

 

ตั๋วจากสายการบินอีซี่เจ็ทที่เหมี่ยวซื้อไว้ เป็นตั๋วราคาประหยัดราคาเจ็ดสิบฟรังซ์เท่านั้น ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมอีซี่เจ็ทถึงได้เจริญเติบโตและขยายตัวอย่างรวดเร็วปานพายุ เหมี่ยวเดินผ่านสายการบินชื่อดังอย่างไม่แยแส เธอตรงลิ่วไปยังเป้าหมายเดียวคืออีซี่เจ็ท

 พนักงานประจำเคาน์เตอร์ท่าทางใจดี แต่จริง ๆ แล้วแค่ท่าทางบอกอะไรเราไม่ได้มากนัก เพราะหล่อนคนนี้ใจร้ายมาก เหมี่ยวเล่าเหตุการณ์ให้ฟังทั้งหมด เธอถามกลับว่า “แล้วคุณจะเอายังไง” เหมี่ยวบอกว่า เมื่อสองชั่วโมงที่แล้วคุยกับเจ้าหน้าที่ทางโทรศัพท์ เขาบอกว่าคุณมีเที่ยวบินอื่น “ใช่ – เรามีอีกรอบซึ่งคุณจะไปถึงทุ่มห้าสิบ” นั่นไม่ทันการต่อเครื่องไปฮ่องกงแน่ เหมี่ยวต้องการเที่ยวบินที่ไปถึงก่อนหกโมงครึ่ง และนี่เป็นการสนทนาคร่าว ๆ ที่ทำให้เหมี่ยวอยากอุ้มพนักงานสาวไปฆ่า

เหมี่ยว : ฉันคุยกับพนักงานของคุณทางโทรศัพท์ เขาบอกว่าคุณมีเที่ยวบินไปลงที่สนามบินอื่นของลอนดอนด้วย

พนง. : ใช่ มีลอนดอนแก๊ตวิต ลอนดอนลูเธอร์ และ ลอนดอนแสตน์สเตด

เหมี่ยว : เที่ยวไหนเร็วที่สุด

พนง. : ก็คุณจะไปลงที่ไหนล่ะ

เหมี่ยว : คุณคิดว่าฉันควรไปลงที่ไหนดี เพื่อจะต่อไปลอนดอนแก๊ตวิคได้เร็วที่สุด

พนง. : ฉันจะไปรู้ได้ไง

เหมี่ยว :  คุณเช็คให้ฉันได้มั้ย

พนง. : (ทำหน้าเมื่อย – ค้นอะไรกุกกัก) ฉันไม่มีรายละเอียด คุณต้องระบุมาเลยจะไปลงที่ไหน

เหมี่ยว :  คุณลองติดต่อที่สนง.ให้ได้ไหม เจ้าหน้าที่ที่นั่นรู้เรื่องดี

พนง. : ติดต่อไม่ได้หรอก คุณต้องบอกฉันมาว่าจะไปลงที่ไหน

เหมี่ยว : ฉันไม่รู้ว่าที่ไหนมันใกล้แก๊ตวิคนี่นา

พนง. : งั้นคุณไปโทรศัพท์หาเพื่อน หรือหาใครก็ได้ แล้วมาบอกฉันชัด ๆ ว่าคุณจะไปลงสนามบินไหน

เหมี่ยว : (ส่งสายตาอาฆาต) ก็ได้ ในเมื่อคุณไม่อยากช่วยฉันนี่นะ

 15.05 น.

เหมี่ยวเดินมาหาที่นั่งในมุมเงียบ โทรศัพท์ไปยังสำนักงานอีกครั้ง เป็นชายหนุ่มรับ เธอจำได้ว่าไม่ใช่คนเดิม ซึ่งทำให้เธอต้องเสียเวลาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง  เรื่องที่ไม่น่าเกิดก็เกิด พนักงานหนุ่มฟังเหมี่ยวไม่เข้าใจเพราะว่าโทรศัพท์เสียงเบาและมีคลื่นรบกวน เหมี่ยวต้องตะโกน และอธิบายบางประโยคซ้ำกันหลาย ๆ รอบ ประมาณนี้

 เหมี่ยว : ฉันตกเครื่องที่จะบินไปลอนดอนแก๊ตวิค คุณช่วยเช็คให้ทีว่าฉันจะไปลงที่สนามบินไหนเพื่อต่อไปแก๊ตวิคก่อนทุ่ม

พนง. : อะไรนะ

เหมี่ยว : ฉันตกเครื่องที่จะบินไปลอนดอนแก๊ตวิค คุณช่วยเช็คให้ทีว่าฉันจะไปลงที่สนามบินไหนเพื่อต่อไปแก๊ตวิคก่อนทุ่ม

พนง. : ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน

เหมี่ยว : เจนีวา

พนง. : หาอะไรนะ – เจนัว – ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

เหมี่ยว : ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ สนามบินเจนีวา

พนง. : อืมม – สวิต - เจนัว – เดี๋ยวผมถามเพื่อนก่อนนะ

เหมี่ยว : เจ – นี – วา ไม่ใช่ เจนัว

พนง. : อ๋อ เอ่อ ขอโทษที ผมฟังไม่ถนัดน่ะ เอาล่ะ แล้วไงนะ คุณจะไปที่ไหน

เหมี่ยว : (โอ๊ย ไอ้บ้า เมื่อกี๊พูดไปสองครั้งแล้วนะ – คิดในใจ) จะไปลอนดอน

พนง. : มีเที่ยวบินตอนสี่โมงยี่สิบ แต่เคาน์เตอร์เช็คอินจะปิดตอน บ่ายสามสี่สิบ คุณมีเวลาอีกสามสิบนาทีนะ

เหมี่ยว : แล้วฉันต้องไปลงสนามบินไหน

พนง. : เออใช่ เวลานี้มีเที่ยวบินสองเที่ยวคือ ลูเธอร์ และ สแตนสเตด คุณจะไปที่ไหนล่ะ

เหมี่ยว : (กูจะฆ่ามึง – คิดในใจตลอด) ก็ฉันถึงได้โทรมาถามคุณไง ช่วยเช็คให้หน่อยว่า ที่ไหนใกล้กับแก็ตวิคที่สุด

พนง. : ได้สิ รอเดี๋ยวนะ (ทำเสียงสบายอารมณ์มาก – รีบ ๆ หน่อยโว้ยยย!!)

พนง : คุณไปลงสแตนสเตดนะ คุณจะไปถึงที่นู่นห้าโมงสิบนาที จะมีรถไฟด่วนตรงไปแก็ตวิคประมาณ 30 นาที คุณจะมีเวลาเหลือเฟือก่อน เช็คอินอีกครั้ง

เหมี่ยว : โอเค ขอบคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ

15.15น.

เหมี่ยวลากกระเป๋าอย่างรวดเร็วไปที่เคาน์เตอร์ติดต่อเรื่องตั๋วอีกครั้ง เธอแทบอยากกรี๊ดและลงไปชักดิ้นชักงอ คนไม่รู้มาจากไหนยืนต่อคิวกันยาวเฟื้อยเพื่อติดต่อเรื่องตั๋ว เหมี่ยวมองดูนาฬิกาอีกครั้ง นี่เหลือเวลาอีกยี่สิบห้านาทีเท่านั้นที่เธอจะต้องเปลี่ยนตั๋ว และเช็คอินให้ทัน

 15.20น.

โชคดีมีคนรอต่อกันอยู่ 3 แถว และแถวที่เหมี่ยวยืนรอเป็นแถวที่เร็วที่สุด ชายที่ยืนข้างหน้า หันมามองเหมี่ยวหลายรอบ เขามีตาข้างซ้ายเป็นสีขาวขุ่น ถ้าเป็นเวลาปกติเหมี่ยวคงนึกกลัว แต่ตอนนี้เหมี่ยวมองตรงไปยังตาข้างนั้นอย่างอ้อนวอน

 15.25 น.

เหลืออีก 2 คนก็ถึงคิวเหมี่ยว ชายที่อยู่ข้างหน้าหันมามองเหมี่ยวเป็นรอบที่สี่ ในที่สุดเธอก็ทนไม่ได้ จึงโพล่งออกไป “คุณรีบรึเปล่าคะ ฉันรีบมากเลยต้องออกตั๋วภายใน 10 นาทีนี้ค่ะ” เขายิ้มกลับราวกับว่ารอให้เธอพูดมานาน พร้อมผายมือ “เชิญเลยครับ ผมไม่รีบอะไรเลย” เธอขอบคุณเขาไปสามครั้งติดกัน

 15.28 น.

เธอยื่นหนังสือเดินทางและ E-ticket ใบที่เธอพลาดเที่ยวบินให้พนักงาน พร้อมทั้งแจ้งว่า ต้องการเปลี่ยนเป็นตั๋วเที่ยวที่จะถึงไปลอนดอนแสตนสเตด พนักงานสาวซึ่งเป็นคนละคนกับคนก่อนหน้า ยิ้มและพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ไม่มีปัญหา”  เธอพลิกหนังสือเดินทางพลางหาหน้าวีซ่าประเทศอังกฤษ ตอนนั้นเหมี่ยวก็นึกขึ้นได้จึงแจ้งรายละเอียดเพิ่ม

 เหมี่ยว : ฉันไม่มีวีซ่าอังกฤษหรอก ฉันจะไปต่อเครื่อง (ยื่น E-ticket ของเที่ยวบินที่จะไปต่อให้ดู)

พนง. : คุณไม่มีวีซ่า (ทำเสียงสูง)

เหมี่ยว : แต่ไม่มีปัญหาหรอกนะ เพราะว่าฉันสามารถไป Transitได้ภายใน 6 ชั่วโมงไม่จำเป็นต้องใช้วีซ่า

พนง. : คุณไม่มีปัญหา แต่ฉันอาจมีปัญหาได้ ถ้าไม่เช็คให้แน่นอนก่อน

เหมี่ยว : คุณดูในหนังสือเดินทางฉันสิ มีตราประทับ Visa on arrival จากต.ม. เมื่อเดือนกรกฎา ฉันก็เดินทางมาจากฮ่องกงลงลอนดอนก็ไม่มีวีซ่าเหมือนกัน

พนง. : ขอฉันเช็คก่อน (เดินหายไปพร้อมหนังสือเดินทาง)

15.35 น.

พนักงานเดินกลับมาพร้อมหน้ายุ่งยาก

พนง. : คุณอาจมีปัญหานะ เพราะคุณไปลงคนละสนามบินกับที่คุณจะไปต่อเครื่อง

เหมี่ยว : แต่ฉันอ่านกฎมาแล้วนะ ว่าฉัน Transit ได้โดยไม่ต้องใช้วีซ่า

พนง. : ขอฉันเช็คก่อน

เหมี่ยว : (ทำหน้าอ้อนวอน) แต่ฉันจะตกเครื่องแล้วนะ เคาน์เตอร์เช็คอินจะปิดแล้ว

พนง. : (ก้มลงมองในจอ แล้วพูดเสียงธรรมดามาก) ไม่หรอก ใจเย็น ๆ 

เหมี่ยว : (เย็นไม่ไหวแล้วโว้ย!! – คิดในใจ)

พนง. เดินหายไปอีกครั้งพร้อมตั๋ว ชั่วดูดบุหรี่สองทีก็เดินกลับมาพร้อมพูดว่า

พนง. : เอาล่ะ ในเมื่อคุณแน่ใจว่าได้ ฉันก็จะออกตั๋วให้ คุณไปเสี่ยงเอาเองที่ต.ม.ลอนดอนก็แล้วกัน

เหมี่ยว : ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก ขอบคุณ (เธอโค้งแล้วโค้งอีก จนแทบจะโค้งเอาหัวโขกเคาน์เตอร์ให้ดู)

พนง.: ค่าเปลี่ยนตั๋วและตั๋วใหม่ทั้งหมด แปดสิบห้าฟรังซ์นะเหมี่ยว : ไม่มีปัญหา (ยิ้มพร้อมยื่นบัตรเงินสดไปข้างหน้า) 15.45 น.

เหมี่ยวเดินตัวปลิวพร้อมกระเป๋าสะพาย ผ่านการตรวจเอ็กซเรย์ไปด้วยความโล่งอกเป็นที่สุด นึกขอบคุณพนักงานที่ขายตั๋วให้ พร้อมทั้งพาเธอไปเช็คอินที่เคาน์เตอร์พิเศษ ถึงตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า เธอจะต้องไปถึงสนามบินลอนดอนแก็ตวิคทันเวลาเช็คอินไปฮ่องกงแน่นอน ระหว่างทางไปประตูที่ 64 เพื่อขึ้นเครื่อง เธอยิ้มอย่างกว้างขวางให้กับมวลอากาศแถวนั้น พร้อมกับรู้สึกหิวขึ้นมาทันที

 17.05 น.

เหมี่ยวนั่งอย่างสบายใจอยู่บนเครื่องบิน เธอเปิดนิตยสารอย่างไม่ใส่ใจนัก พลันมองนาฬิกาอีกครั้ง นึกเอะใจ ไหนอีตานั่นบอกทางโทรศัพท์ว่าเครื่องจะไปถึงห้าโมงสิบนาที นี่อีกห้าโมงห้านาทีไม่เห็นมีวี่แววว่าจะมีการนำเครื่องลงจอด ใจเธอเต้นตูมตามขึ้นมาอีกครั้ง ในเวลาปกติเหมี่ยวจะไม่ค่อยวุ่นวายกับพนักงานต้อนรับบนเครื่องมากนัก เนื่องจากเห็นว่าพวกหล่อนต้องบริการผู้โดยสารคนอื่น ๆ ตลอดเวลา แต่ในวันนี้เธอยกมือเรียกพนักงานอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คิดเกรงอกเกรงใจใด ๆ ถามออกไป

 เหมี่ยว : เราจะไปถึงสนามบินกี่โมงคะ

แอร์ : ห้าโมงสิบค่ะ

เหมี่ยว : แต่นี่ จะห้าโมงสิบแล้วนะ

แอร์ : (ส่งยิ้มอย่างเอ็นดู) เวลาที่อังกฤษช้ากว่าหนึ่งชั่วโมงค่ะ

เหมี่ยว : (ส่งยิ้มโล่งใจกลับ) ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย ขอบคุณมากค่ะ เอ่อ ขอถามอะไรอีกนิดนะ

แอร์ : ยินดีค่ะ

เหมี่ยว : จากสนามบินฉันจะขึ้นรถไฟต่อไปที่ สนามบินลอนดอนแก๊ตวิค จะใช้เวลานานแค่ไหน

แอร์ : อืมมม (ทำท่าคิด) ไม่มีรถไฟตรงไปหรอกค่ะ มีแต่รถบัส

เหมี่ยว : อ้อ ฉันคงฟังมาผิด แล้วรถบัสนี่ใช้เวลานานมั้ย

แอร์ : ประมาณ สองถึงสามชั่วโมง

เหมี่ยว : (ทำหน้าตาแหก และขึ้นเสียงสูง) หา!! อะไรนะ (คนที่นี่อยู่ด้านหน้าหันมามอง)แอร์ : คุณต้องไปต่อเครื่องหรือคะ ต้องเช็คอินกี่โมง (ทำเสียงธรรมดา ไม่ได้ตกใจไปด้วย)

เหมี่ยว : ก่อนทุ่มนึงเป็นอย่างช้าที่สุด ฉันบินสองทุ่มสิบน่ะ แล้วนี่จะทำยังไงกันล่ะเนี่ย (ทำหน้าอ่อนแรง พร้อมนึกสาปแช่งไอ้พนักงานผู้ชายคนนั้นที่บอกว่ามีรถด่วนสามสิบนาที)

แอร์ : อย่าเพิ่งกังวลเกินเหตุค่ะ (Don’t panic too much) ไปถึงสนามบินแล้วค่อยไปสอบถามที่ Information อีกทีนะคะ ฉันว่าคุณทำได้แน่ ๆ  (ลูบไหล่เหมี่ยวเบา ๆ แล้วเดินจากไป)

เหมี่ยว : (ทำอะไรได้วะ – ไปถามที่ Information ได้ หรือว่าไปเช็คอินได้กันแน่ – เหมี่ยวเริ่ม panic แล้วล่ะ)

 16.20 น.

เหมี่ยวปรับเวลาให้เป็นเวลาของประเทศอังกฤษ เพื่อจะเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ข้างหน้าที่จะเกิดขึ้น วันนี้สารอดีนารีนคงหลั่งจนท่วมสมอง เพราะตั้งแต่สิบเอ็ดโมงเช้าจนถึงบัดนี้ เหมี่ยวตื่นตัวพร้อมเด้งตลอดเวลา

 16.45น.

เหมี่ยวพยายามคิดหาทางออกไปเรื่อย ๆ ตั้งคำถามกับตัวเองตลอดว่า ถ้ามันเป็นจริงอย่างที่แอร์สาวบอก คือไม่มีรถไฟด่วน เราจะทำอย่างไรดี ถ้าการเดินทางไปสนามบินแก็ตวิคใช้เวลาร่วม ๆ 2 ชั่วโมงจริง ๆ เห็นทีต้องตกเครื่องไปฮ่องกงแน่นอน

 มีทางออกหรู ๆ ให้เลือกไม่มากนัก หรูแรกคือ นั่นคือ นั่ง Taxi ด่วนตรงไปสนามบิน หรูสุด ๆ ก็คือ ซื้อตั๋วไปกลับ ลอนดอน – กรุงเทพ มันซะเลย และหรูแบบไม่มีทางเลือกก็คือ ซื้อตั๋วเครื่องบินกลับมาตายรังที่สวิส แต่สิ่งที่เหมี่ยวต้องการจริง ๆ ก็คือ ขอให้แอร์สาวเข้าใจผิดเรื่องรถไฟด้วยเถอะ

 17.15น.

ล้อแตะรันเวย์ตรงเวลา โชคดีในความโชคร้ายอย่างแรกก็คือ เหมี่ยวนั่งแถวที่ 3 จากหัวเครื่อง ทำให้เมื่อประตูเปิด เหมี่ยวทะยานออกไปเป็นคนที่ 4 เพราะไม่มีสัมภาระอะไรนอกจากกระเป๋าสะพายใบเดียว

 17.15น.

ขณะที่เหมี่ยวยืนรอรถไฟขนส่งจาก Gate เข้าสู่อาคารผู้โดยสาร พลันสายตาเหลือบไปเห็นป้ายขนาดยักษ์ติดไว้ข้างประตู เป็นรูปการ์ตูนคนต่อคิวยาวเหยียด เขียนอธิบายง่าย ๆ ว่า “ขออภัย เนื่องจากการป้องกันความปลอดภัย เราจำต้องตรวจเข้มพาสปอร์ต ซึ่งจะทำให้คุณต้องรอนานกว่าปกติ”  แหม! โชคดีของเหมี่ยวจริงจริ๊ง

 17.20

เมื่อเดินเข้ามาในอาคารผู้โดยสาร เพื่อสู่กระบวนการตรวจเช็คคนเข้าเมือง คิวของฝูงชนที่ต่อแถวกันยาวเหยียด แทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ยี่สิบนาทีเป็นอย่างน้อยที่เธอต้องยืนรอเพื่อผ่านด่านนี้ออกไปเอากระเป๋า นั่นก็หมายความว่า ใกล้หกโมงเย็นนู่นแหละเธอถึงจะเอากระเป๋าออกไปได้

ขณะที่เหมี่ยวกำลังจะเดินไปต่อแถว เรื่องที่แทบไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น เธอเห็นป้ายที่อยู่ตรงฝั่งที่คนยืนต่อคิวเป็นร้อยคนเขียนว่า “EU” และช่องที่แทบไม่มีคนต่อคิวเลยเขียนว่า “Non-EU” เธอกระพริบตาถี่ ๆ อีกครั้ง เหมือนเห็นแสงสว่างริบหรี่ของหิ่งห้อยตัวน้อยในคืนเดือนมืด เหมี่ยวไม่รอช้าเธอแทบจะถลาวิ่งไปที่ช่องนั้นในทันใด

 17.22น.

เหมี่ยวยืนรอเป็นคนที่สามในแถว พร้อมกันนั้นเธอก็เหลียวไปมองแถวยาว ๆ ด้านข้างนั่นอีกครั้ง เช็คดูให้แน่ว่าเธอไม่ได้เข้าใจอะไรผิด 

 เจ้าหน้าที่สาวสวยยืนจัดคิวส่งยิ้มมาให้ เธอจึงถามออกไปโดยไม่ได้คิดว่า
”ขอโทษนะคะ คุณพอจะทราบไหม ว่าถ้าจะไปสนามบินลอนดอนแก๊ตวิค ต้องขึ้นรถไฟด่วนขบวนไหน” เหมี่ยวเลือกถามด้วยความหวังลึก ๆ ว่า มันต้องมีสิ ไอ้รถไฟด่วนที่จะทำให้เราไปถึงได้ในเวลา 30 นาทีอย่างที่พ่อหนุ่มเจ้าหน้าที่สายการบินบอกเรา มันต้องมีสิ!

 

สาวสวยืนนึกอึดใจ แล้วสั่นหัว “ไม่มีหรอกค่ะ ต้องขึ้นรถบัสเข้าไปในเมือง แล้วต่อรถไฟไปอีกที”
”ใช้เวลาประมาณเท่าไหร่ พอทราบไหมคะ” เหมี่ยวถามออกไปเสียงแผ่ว
”ประมาณร่วม ๆ สองชั่วโมงค่ะ” เธอยิ้มหวาน ยังไม่ทันจะถามต่อ ก็ถึงคิวที่ตรวจหนังสือเดินทางของเหมี่ยวพอดี

 17.26น.

“คุณไม่มีวีซ่า?” คุณลุงเจ้าหน้าที่ทำหน้าดุใส่เหมี่ยว หลังจากพลิกหนังสือเดินทางของเธอหมดทุกหน้า

“ใช่ค่ะ ฉันจะมาต่อเครื่องไปฮ่องกงต่อ” เหมี่ยวตอบไปตามปกติ ไม่คิดเลยว่าจะมีปัญหาเกิดขึ้น เพราะเธอพะวงอยู่เรื่องเดียวคือ จะตกเครื่องอีกหรือไม่ หารู้ไม่ว่ายังมีเรื่องที่จะให้เธอกังวลอีกเรื่องนึง นั่นคือเรื่องวีซ่า! คุณลุง : “ขอดูตั๋วที่คุณจะต่อหน่อย”

คุณลุง : “คุณไปฮ่องกงนี่นา คุณอยู่ที่นั่นเหรอ”

เหมี่ยว : “เปล่าค่ะ ฉันจะไปต่อเครื่องที่นั่นไปประเทศไทย นี่เป็นตั๋วอีกใบไปกรุงเทพค่ะ”

คุณลุง : “ทำไมคุณต้องเดินทางซับซ้อนแบบนี้ คุณทำงานสายการบินเหรอ”

เหมี่ยว : “เปล่าค่ะ ตั๋วมันถูกมาก ฉันเลยยอมเดินทางหลายต่อ”

คุณลุง : “แต่คุณไม่มีวีซ่าอังกฤษ คุณเดินทางเข้าประเทศอังกฤษโดยไม่มีวีซ่าไม่ได้รู้รึเปล่า”

เหมี่ยว : “รู้ค่ะ แต่ฉันแค่มา Transit และฉันก็ศึกษากฎมาแล้วว่า  Transit 6 ชั่วโมง ไม่จำเป็นต้องขอวีซ่า”  คุณลุง : “นั่นสำหรับสนามบินเดียวกัน ตอนนี้คุณอยู่คนละสนามบินที่คุณจะไปต่อเครื่อง คุณรู้มั้ย” (ทำเสียงสูง)

เหมี่ยว (ใกล้จะลงไปกราบอยู่รอมร่อ) : “ฉันตกเครื่องบินค่ะ ฉันต้องบินลงไปแก็ตวิค แต่ตกเครื่อง เลยต้องมาลงที่นี่”

 คุณลุง มองเข้ามายังดวงตาเหมี่ยวเนิ่นนานราวกับจะให้ทะลุไปถึงความจริง เหมี่ยวไม่หลบสายตาดุจเหยี่ยวนั้น ซ้ำยังส่งแววออดอ้อน เว้าวอนกลับไป (รีบ ๆ หน่อยได้มั้ยลุง จะทำอะไรก็ทำเข้า) 

คุณลุง : คุณเป็นพลเมืองของสวิสเหรอ
เหมี่ยว : ใช่ค่ะ

คุณลุง : แต่งงาน หรือว่า เรียน หรือว่า ทำงาน

เหมี่ยว : แต่งงานและทำงานค่ะ (จะซักอีกนานมั้ยคะ เวลาไม่คอยท่านะคะลุง)

คุณลุง : สามีมาด้วยรึเปล่า

เหมี่ยว : มาคนเดียวค่ะ (สงสัยจะตกเครื่องก็เพราะลุงนั่นแหละ)

คุณลุง : คุณทำอะไรอยู่ที่นั่น

เหมี่ยว : เป็น Web designer และ Tour Guide ค่ะ

คุณลุงนิ่งไป 3 วินาที และพูดคำเดิม (ที่เหมี่ยวฟังแล้วอยากกรีดร้องให้ก้อง) ว่า “คุณไม่มีวีซ่า”!

 โอเคลุง รู้แล้วว่าไม่มีวีซ่า จะพูดซ้ำไปซ้ำมาทำไม ตกลงจะเอาไง จะให้เข้าหรือไม่ให้เข้า จะจับไปขังคุกหรืออะไร ก็ตัดสินใจซักอย่าง ประวัติก็ซักไปหมดแล้ว จะทำอะไรก็ทำ  - เหมี่ยวคิดในใจและส่งไปทางสายตา

 เหมี่ยว : แล้วอย่างนี้ฉันต้องทำอย่างไรดีคะ

ลุงทำเสียงดุใส่ : ต้องอดทน (be patient)  - นี่ยังไม่อดทนอีกเหรอ?

ลุงพูดต่อ : ต้องไปเช็คก่อนว่าจะให้คุณเข้าได้หรือไม่ แล้วนี่นะจะบอกให้ว่าถึงคุณเข้าไปได้ ก็ยังไม่แน่ใจว่า คุณจะไปต่อเครื่องทัน (อ้าวลุง รู้เหมือนกันเหรอ แล้วลีลาอยู่ทำไม) ลุงคงหมดมุก หมดคำถาม เลยถือหนังสือเดินทางของเหมี่ยวหายไปในส่วนสำนักงาน กลับมายื่นหนังสือเดินทางให้กับเหมี่ยวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพูดส่งท้ายเสียงเข้มว่า “โชคดีนะ”17.35น.

เหมี่ยวผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมาได้ในที่สุด เธอดิ่งตรงไปยังสายพานส่งกระเป๋า เรื่องโชคดีเรื่องที่สามก็เกิดแก่สายตา (โชคดีเรื่องที่สองก็คือ ช่องต่อคิวสั้น) กระเป๋าเธอมาถึงเป็นใบแรก จะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามเหมี่ยวไม่ทันคิด เธอคว้ากระเป๋าได้ ก็ลากมันไปยังเคาน์เตอร์ Information ทันที

 เหมี่ยว : สวัสดีค่ะ ฉันจะไปสนามบินแก็ตวิค มีทางไหนที่จะสามารถไปได้เร็วที่สุดบ้างคะ

คุณป้าประชาสัมพันธ์ : คุณขึ้นรถบัสไปลงในเมือง แล้วต่อรถไฟไปได้ค่ะ

เหมี่ยว : ใช้เวลาเท่าไหร่ค่ะ

คุณป้า : ประมาณสองชั่วโมงค่ะ

เหมี่ยวไม่เสียเวลาพิรี้พิไรยิงคำถามที่คิดไว้ทันที : ถ้าขึ้นแท็กซี่จะทำให้ใช้เวลาน้อยกว่านั้นไหมคะ

คุณป้า : แน่นอนค่ะ แต่ว่าค่อนข้างแพง

เหมี่ยว : แพงมากเลยเหรอคะ

คุณป้า : คนลอนดอนไม่ค่อยใช้แท็กซี่วิ่งระยะไกลแบบนี้หรอกค่ะ  คุณลองไปถามที่เคาน์เตอร์นั้นสิคะ

 17.38น.

 

เหมี่ยวถลาไปยังเคาน์เตอร์แท็กซี่ด้านข้างทันที เจ้าหน้าที่หนุ่มหล่อบาดใจ แต่เสียดายที่เหมี่ยวไม่มีเวลาได้ชื่นชม เธอเลือกคำถามที่ตรงไปตรงมาที่สุด

 เหมี่ยว : ฉันต้องการไปสนามบินแก็ตวิค ในเงื่อนไขที่ว่า ต้องไปถึงก่อนทุ่มสิบ คุณคิดว่าทันหรือไม่คะ

หนุ่มหล่อบาดใจ : นั่นเป็นเวลาเครื่องออก หรือเวลาเช็คอินครับเหมี่ยว : เวลาอย่างช้าที่สุดในการเช็คอินค่ะ

หนุ่มหล่อ : ถ้าเราออกเดินทางเลย เราจะมีเวลาประมาณ หนึ่งชั่วโมงครึ่ง เดี๋ยวขอผมเช็คก่อน

 หนุ่มหล่อบาดใจกดโทรศัพท์ กรอกเสียงเร็วปรื๋อ ไม่เกิน 15 วินาทีก็วางสายลงยิ้มหวานพร้อมกับเสียงดังคำสั่งสวรรค์ว่า หนุ่มหล่อ : ผมคิดว่าเราสามารถพาคุณไปถึงได้ทันเวลา หรือไม่ก็เลทไม่เกิน 5 นาที

เหมี่ยว : โอ๊ย ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณที่สุด ฉันชำระเงินที่นี่หรือว่าที่คนขับคะ

หนุ่มหล่อ : ชำระเลยครับ ทั้งหมด 120 ปอนด์

เหมี่ยว : OHHH! แพงจริง ๆ  แต่ฉันไม่มีทางเลือกใด ๆ อีกแล้ว

 เหมี่ยวหยิบบัตรเครดิตส่งให้กับหนุ่มหล่อบาดใจ พร้อมตะโกนก้องในใจว่า ฉันจะไม่กลับไปสวิส ไม่กลับไปสวิส ยังไงก็จะต้องกลับไปเมืองไทยให้ได้ ใครหน้าไหน ราคาเท่าไหร่ ก็ฉุดฉันไม่อยู่ ฉันจะกลับ จะกลับบ้าน!!!

17.43น.

เหมี่ยวลากกระเป๋ามายังรถแท็กซี่หมายเลข 98 ซึ่งมีชายวัยกลางคนเปิดท้ายรถรออยู่แล้ว เขาส่งยิ้มและรีบกุลีกุจอ เข้ามายกกระเป๋า พร้อมถามย้ำว่าเหมี่ยวจะไปสนามบินแก๊ตวิคใช่หรือไม่ เหมี่ยวพยักหน้ารับ พร้อมทั้งสำทับว่า ต้องไปให้ถึงก่อนทุ่มสิบนะคะ!

 17.55น.

เหมี่ยวเล่าสถานการณ์คับขันให้กับพี่แท็กซี่ฟังทั้งหมดอย่างละเอียด เพื่อเป็นการฆ่าเวลา และดีกว่านั่งใจเต้นระทึกอยู่เฉย ๆ คนเดียว พี่แท็กซี่เป็นผู้ฟังและผู้ปลอบใจที่ดี ในขณะเดียวกัน ก็เป็นคนที่ขับรถได้เก่งฉกาจ การปาดซ้ายป่ายขวา เร่งความเร็วในจังหวะที่ทำได้อยู่ตลอดเวลา ทำให้เหมี่ยวนึกขอบคุณอยู่ในใจที่พี่แท็กซี่พยายามช่วยเธออย่างเต็มที่

 พี่แท็กซี่ : คุณสบายใจขึ้นรึยัง

เหมี่ยว : ยังหรอกค่ะ ฉันจะสบายใจก็ต่อเมื่อไปถึงสนามบินนั่นแหละ

พี่แท็กซี่ : แต่ตอนนี้เรากำลังทำเวลาได้ดีนะ รถไม่ติดเลย

เหมี่ยว : ขอให้เป็นแบบนี้ไปตลอดเถอะ เราอยู่อีกไกลมั้ยคะ

พี่แท็กซี่ : เรามาได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ผมก็หวังว่า เมื่อผ่านเข้าไปใกล้เมืองรถจะไม่ติดมากนัก ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงาน แล้วฝนก็ตกด้วย

เหมี่ยว : นี่หมายความว่า เรายังเหลือระยะทางอีกไกลเหรอคะเนี่ย ฉันนึกว่าเรามาไกลแล้วซะอีก

พี่แท็กซี่ : คุณอย่าเพิ่งกังวลไป รอดูไปเรื่อย ๆ

 18.30น.

พี่แท็กซี่ : Ohhh NO!

เหมี่ยวเองก็พูดไม่ออก ได้แต่เม้มปากแน่น นั่งบีบมือตัวเองให้คลายอาการเกร็ง รถที่ติดเป็นแพยาวอยู่ข้างหน้า และฝนที่พรำอยู่ไม่ขาดสาย ทำให้รถค่อย ๆ ขยับไปได้ทีละนิด พี่แท็กซี่พยายามเบียด พยายามแทรก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

 พี่แท็กซี่ : ถ้าอีกห้านาทีเราไม่สามารถพ้นไปจากตรงนี้ เห็นทีต้องวางแผนใหม่แล้วครับ

เหมี่ยว : หมายถึงเราจะเปลี่ยนเส้นทางที่จะไปสนามบินเหรอคะ

พี่แท็กซี่ : หมายถึงแผนของคุณผู้หญิงต่างหากครับ คิดไว้หรือยังว่าจะทำอย่างไรถ้าไปไม่ทัน

เหมี่ยว : ไม่ได้คิดเลยค่ะ เพราะฉันอยากให้ไปทัน

 ยังไม่ทันที่จะได้โต้ตอบอะไรกัน อยู่ดี ๆ การจราจรก็คล่องขึ้นมาเหมือนโดนมนต์คาถา รถเราไปได้เร็วขึ้น เร็วขึ้น จนในที่สุด พี่แท็กซี่ก็สามารถเหยียบได้ถึงร้อย แม้ฝนจะพรำตลอดเวลา เหมี่ยวซึ้งใจมาก เพราะรู้ว่าการขับรถเร็วตอนฝนตกแบบนี้อันตรายเกินไป แต่พี่แท็กซี่คงไม่มีทางเลือก เพราะรู้ว่าชะตาของเหมี่ยวตอนนี้อยู่ที่ฝีมือขับรถของพี่แท็กซี่เท่านั้น

 18.55น.

 พี่แท็กซี่ : “เห็นไฟกระพริบลิบ ๆ นั่นไหมครับ นั่นล่ะสนามบินแก็ตวิค” เหมี่ยวน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เหมือนได้รับคำตัดสินในคดีที่ถูกกล่าวหาว่าศาลยกฟ้อง มีแต่ความยินดี และปลาบปลื้ม อยากดึงพี่แท็กซี่มากอดขอบคุณ อยากตะโกนให้ทุกคนในโลกได้รับรู้ว่า ฉันไม่ผิด เอ๊ย! ฉันทำได้ ฉันจะได้กลับบ้านแล้ว ในที่สุด!!

 พี่แท็กซี่ : ผมจะพาคุณไปส่งยังประตูที่ใกล้กับส่วนเช็คอินมากที่สุด แต่คุณต้องเดินต่อเข้าไปอีกพอประมาณ ผมขอให้คุณวิ่ง ให้เร็วที่สุด เพราะเราจะไปถึงที่นั่นประมาณทุ่ม 5 นาที คุณอาจจะไม่ทันได้

 19.05น. เหมี่ยว : ฉันขอขอบคุณคุณมาก ๆ  ฉันอยากจะตอบแทนคุณ แต่ฉันไม่มีเงินสดติดตัวไม่มีเงินปอนด์เลยด้วยซ้ำ มีแค่เงินสวิสฟรังซ์อยู่ยี่สิบฟรังซ์นี้เท่านั้น คุณกรุณารับไว้ด้วยนะคะ

 พี่แท็กซี่ : ด้วยความยินดี ผมขออย่างเดียว คุณอย่าโทษตัวเอง เรื่องแบบนี้อาจจะไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน แต่คุณก็ไม่ใช่คนแรก และก็จะไม่ใช่คนสุดท้ายด้วย ขอให้คุณโชคดี เอาล่ะ วิ่งงงงงงงงงงง

 เหมี่ยววิ่ง พร้อมลากกระเป๋าใบใหญ่ไปด้วย เธอมองหาป้ายสายการบิน Oasis ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ยืนอยู่หนึ่งคน กำลังจัดเก็บเสาที่ใช้จัดคิวง่วนอยู่ แว่บแรกเหมี่ยวใจหาย คิดว่าเคาน์เตอร์คงปิดเสียแล้ว แต่เมื่อเธอไปยืนหอบอยู่ด้านหน้า เจ้าหน้าที่รับพาสปอร์ตเธอไปเหมือนเป็นเรื่องปกติ

 19.18น.เหมี่ยวยืนถือ Bording pass แบบงุนงงเล็กน้อย ที่เรื่องนี้จบลงแบบไม่ทันตั้งตัว เหมือนเรื่องตื่นเต้นที่ผ่านมาตั้งแต่เช้านั้นเป็นเพียงความฝัน มันง่ายดายเหลือเกิน เหมือนนั่งดูหนังสยองขวัญ ลุ้นไปกับตัวเอกที่วิ่งหนีสัตว์ประหลาดตลอดทั้งเรื่อง และในตอนท้ายเจ้าสัตว์ประหลาดที่แสนน่ากลัวนั้น สะดุดเท้าตัวเองตกลงไปในบ่อน้ำกรด ร้องโหยหวนตายลงไป ตัวเอกก็รอดตายเดินกลับบ้านกินนมนอน ประมาณนั้น

 เรื่องของเหมี่ยวก็มีเท่านี้ เหมี่ยวไม่ได้รู้สึกโทษโชคชะตาฟ้าดินหรือโทษตัวเอง แต่เหมี่ยวรู้สึกขอบคุณเสียด้วยซ้ำ ที่ทำให้เหมี่ยวได้มีประสบการณ์แบบนี้ มันเป็นประสบการณ์ที่เหมี่ยวคงไม่มีวันลืมและไม่มีวันซ้ำกับใคร จนอยากจะจดบันทึกให้ละเอียดทุกช่วงทุกตอน  อ้อ! ลืมบอกไป ในที่สุดเหมี่ยวก็ได้กินอะไรเสียที เมื่อตอนขึ้นไปนั่งบนเครื่องบินของสายการบิน Oasis ที่บินไปฮ่องกงตอน 20.30 น.

 

Share on Facebook

This entry was posted on Saturday, February 16th, 2008 at 1:28 pm and is filed under Article. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.