มดไม่บอกหรอกว่าอีก 4 ข้อคืออะไร แต่จะบอกว่ามีอยู่ข้อนึงคือตั้งใจจะให้ปีนี้เป็นปีที่เอาใจใส่เรื่องงานฝีมือมากขึ้น เอาจักรมาเย็บนู่นเย็บนี่เป็นงานออกมา 2-3 ชิ้น ซึ่งยังความภูมิใจให้มากกว่าการทำงานยาก ๆ อื่น ๆ ยิ่งนัก แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่อยากลองทำดู แต่ก็ละล้าละลัง ไม่เอาจริงซักที จนพี่คนหนึ่งส่งลิงค์สอนวิธีทำเป็นวีดีโอบนเว็บแบบละเอียดยิบมาให้ มดจึงเดินทางออกจากกระท่อมน้อย เข้าไปในเมืองจ่ายเงินไปสิบกว่าฟรังซ์ ได้ไม้ยาว ๆ มาสองอัน และไหมพรมหนึ่งม้วน ใช่แล้วล่ะ มดกำลังจะหัดถักนิทติ้ง
ดูวิธีการทำในวีดีโอออนไลน์จนขึ้นใจ กด pause แล้วลองทำเองดู ใช้เวลาไป 2 ชั่วโมง แก้แล้ว แก้ใหม่ ทำแล้วดึงทิ้ง ทำใหม่ จนในที่สุดมดก็จับทางมันได้ ไม่ยากเลย (แบบเบสิคน่ะ) มดจึงตั้งปณิธานไว้ว่า เอาล่ะ ฉันจะทำผ้าพันคอล่ะนะ นี่จะเป็นผ้าพันคอผืนแรกของโลกที่ผลิตโดยความสามารถของฉันเอง
“ทำถุงเท้าเหรอ” เอมู เพื่อนของอ้วนทักในวันที่เราไปเยี่ยมเค้า แล้วมดเอางานขึ้นมาทำ
“ผ้าพันคอเด็กเหรอ” อ้วนถาม หน้าตาจริงจัง (อีบ้า)
มันเป็นผ้าพันคอแฟชั่นย่ะ ที่เห็นมันเล็ก ๆ แบบนี้เพราะว่าขี้เกียจ เอ๊ย ไม่ใช่ มันจะต้องเล็ก ๆ นี่แหละ เพราะมันแฟชั่นไง ไม่เข้าใจกันรึไง หา
ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมานั่งอธิบายกัน เพราะนี่มันจะเป็นผ้าพันคอของฉัน มันจะมาพันที่คอฉันไม่ได้ไปพันที่คอใคร จึงเป็นเรื่องที่ฉันจะอธิบายแก่ตัวฉันคนเดียวเท่านั้น (อันนี้คิดในใจตลอดเวลามีคนถาม)
มีเรื่อง (ที่อ้วนคิดไปเองว่า) ตลกที่อ้วนชอบเล่าให้คนอื่นฟังอยู่ 2 เรื่องเกี่ยวกับการหัดถักนิทติ้งของมด เรื่องแรกก็คือ มดหัดเองจากวีดีโอออนไลน์ อ้วนก็จะเที่ยวพูดเหมือนกับว่ามีเอเลี่ยนมาสอนมดตัวต่อตัว ทำเหมือนกับว่า ไอ้วีดีโอออนไลน์เป็นของใหม่อย่างนั้นแหละ และอีกเรื่องก็คือ มดกะอ้วนนั่งรถไฟไปเยี่ยมพ่อ แล้วเรานั่งตรงข้ามกับคุณยาย ซึ่งกำลังถักนิทติ้ง คิดว่าถักถุงเท้าเพราะมีไม้เยอะมาก และลักษณะมันก็บอก ๆ กันอยู่
คุณยายถักแบบว่าไม่มองอ่ะ สปีดเร็วสุด ๆ อ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วยอีกต่างหาก มดก็เลยไม่กล้าเอาออกมาทำบ้าง เขินคุณยาย อ้วนก็พยายามจะดึงงานมดออกมาจากเป้ ให้เอางานมาประชันกะคุณยายให้ได้ แต่ทำไม่ได้หรอก มดไม่ยอมให้อ้วนมาฉีกหน้าตัวแทนแห่งประเทศไทยอย่างมดได้หรอก (บ้าที่สุด) เมื่อทำให้มดขายขี้หน้าไม่ได้ ต่อแต่นี้เวลาเจอใคร ก็จะเอาเรื่องนี้ไปเล่าแบบว่าขำ โอ๊ย ขำ นี่แหละอ้วนแหละ คนที่ใครต่อใครบอกว่ารักเมียเชิดชูเมียอ่ะ
นี่เป็นผลงานล่าสุด ชิ้นแรกเป็นกล่องใส่ของ ใช้ผ้าบุกระดาษแข็ง / ชิ้นที่สอง เป็นงานแพทเวิร์ค ทำเป็นที่รองของร้อน
Mod-x
January 10th, 2008 at 11:04 am
เออ ขอแจมด้วยเรื่องเชิดชูเมีย
เราก็เรียนทำอาหารจากวีดีโอออนไลน์ หรือ อ่านวีธีทำจากอินเตอร์เน็ตแล้วเราดูจากโน๊ตบุ๊คแล้วก็ทำตาม…ไมเคิลของเรา ก็แบบ ชอบใจ! เวลานัดสัมนากินข้าวกับพวกเกษียรอายุอ่ะนะ (คงรู้ว่าไมเคิลน่าจะมีเพื่อนประมาณไหน)ก็จะเอาไปเล่าอวด! อันเนื่องจากว่าคนเหล่านั้นไม่ค่อยทันกับเทคโนโลยี่อินเตอร์เน็ตอะไรแบบนี้หรอก…ทำขนมปังได้ก้อนหนึ่งก็เล่าให้คนฟังทั้งเมือง…มีการไปเล่าอวดว่าเราทำ Fajita อร่อยที่สุด …ไปอวดกับเม็กซิกันที่เป็นเจ้าของต้นตำรับอ่ะ ^ ^’เราได้แต่หัวเราะแหะ แหะ
January 12th, 2008 at 3:50 am
แน่จริง ทำผ้าพันคอให้น้ำน่านดิ
แน่จริงป่าวๆ โด่
January 12th, 2008 at 4:46 am
คุณมด
ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ฉั้นเป็นไรไม่รุบ้าอ่านนิยายอ่ะ อ่านๆๆ อ่านมันหลายคนมากๆเลย
ทีนี้ ไปเจอนักเขียน คือเจอหนังสือนิยายอ่ะนะ ไปเจออยู่คน ชื่อคุณโม (โม กะ มด คล้ายกันนะเว้ย) ก็อ่านๆๆ พออ่านไปก็ชอบอ่ะ แล้วไม่รู้เป็นไร ใจฉั้นคิดว่ามดอ่ะ ไอ้มดชัวร์ว่ะ เงี๊ยะ ไม่รู้คิดได้งัย แต่ก็คิดว่ะ กะว่าเป็นมดเขียน แล้วจะลองดูดิ ว่าใช่มันจริงๆรึเปล่า เดี๋ยวอ่านสำนวนไป ถ้าเป็นมด เดี๋ยวก็จะรู้เอง ทีนี้ อ่านไปสัก 3 เล่ม รู้ล่ะว่าไม่ใช่แน่ๆ แต่ ติดนิยายเค้าซะแล้ว เลยตามอ่านมันไปเกือบทุกเล่ม
ตอนแรกฉั้นก็นึกว่าอ่านมันทุกเล่มแล้ว ปรากฎว่า ไม่ ยังอ่านไม่ครบ ฉั้นก็เลยไปตามหาเล่มที่เหลือ ปรากฎ หนังสือโดนแบน ไอ้ความอยากอ่านประกอบกับ เคยคิดว่าเป็นมดเหมือนเป็นเพื่อนกันงัย เลยไปตามหา ตามไป ตามมา
เค้ามีเวบสเปซเว้ย ก็เข้าไป เลยถึงบางอ้อ ว่า ที่แท้ เป็นคนอื่น ไม่ใช่ มด แน่ๆ 100% 555 ตู ประสาทอยู่ได้…. หรือเป็นแกปลอมตัวไปใช่มั๊ย….. (ยังแอบคิดอยู่นะ)
นี่ เป็นการเตือนใจให้รู้ว่า เราห่างหายจากการติดต่อเพื่อนคนนี้ไปนานขนาดไหน
ไม่รู้ข่าวสารความเคลื่อนไหวอะไรของเพื่อนเลย และก็ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเพื่อนในเวบอย่างที่เคยทำเลย ข้าน้อยรู้สึกผิด(นิ้ดนิ้ด)จึงมาสารภาพผิดไว้ ณ ที่นี้
ข้าน้อยสมควรตาย
โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย
(ลุกขึ้นได้)
ขอบใจ ไปหล่ะ
January 14th, 2008 at 5:58 am
ท่าทางจะชอบสีม่วงนะ น้องมดเอ็กซ์
ปีนี้งานฝีมือจะคงได้เสร็จสมบานสะพรั่งทุกมุมบ้านแน่ๆ
เดี๋ยวเดือนหน้าจะตามไปตรวจนับงานหน่อยนะ ฮึๆ