มีหลายเรื่องที่บางครั้งมดบอกกับตัวเองว่า “ทำไม่ได้” หรือไม่ก็ “ทำไม่ไหว” แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันก็ไม่เห็นว่าจะหนักหนาสาหัสอะไร มดกำลังนึกถึงตอนที่มดตอบรับทริป 15-21 ตุลา ด้วยเหตุผลสองข้อก็คือ ลูกค้าหาเวลาไม่ได้จริง ๆ โดยพยายามแล้ว และก็พยายามอย่างหนักที่จะหาทางให้ลงตัวกับเรามากที่สุด และเหตุผลอีกข้อก็คือรายได้ที่เพิ่มขึ้นมา แม้เหตุผลหลังจะไม่สำคัญเท่าเหตุผลแรก แต่ก็มีน้ำหนักพอประมาณ
ก่อนหน้านั้นมดมีทริป 21-28 กันยา / 7-14ตุลา และ 22-30 ตุลา ซึ่งมดเซ็ทตารางด้วยตัวเองที่จะทำให้มีเวลาพักผ่อน+เก็บกวาดทำความสะอาดบ้านอาทิตย์เว้นอาทิตย์ แต่พอตอบรับทริป 15-21 ตุลาไป ก็กลายเป็นว่ามดจะต้องทำงานทุกวันตั้งแต่ 7-30 ตุลา และก็มีทริปมารอจ่อคิวอีกในวันที่ 4-11 พย แค่คิดก็ท้อเสียแล้ว
โดยปกติมดจะระวังตัวมากไม่ทำงานติด ๆ กันโดยไม่มีวันพักแบบนี้ เพราะหากป่วยเป็นไข้ไม่สบายขึ้นมาก็จะลำบากกันไปหมด เนื่องจากอาชีพของมดมันป่วยไม่ได้ ต่อให้ป่วยก็ต้องทำเป็นไม่ป่วย หรือป่วยก็บอกใครไม่ได้นอกจากอ้วนคนเดียว คนที่ไม่มีสิทธิมาเป็นห่วงหรือกังวลกับสภาพร่างกายของมดก็คือลูกค้า ผู้ซึ่งชำระเงินมาครบทุกบาททุกสตางค์
โชคดีเป็นของมดที่สองปีมานี้ ไม่เคยป่วยเลย ไม่แม้แต่เป็นหวัดเล็ก ๆ น้อย ๆ แข็งแรงและอึดเยี่ยงแรด เยี่ยงควาย อึดจนเป็นความน่าภาคภูมิใจของสามีตัวอ้วน ตอนที่มดหมดทริป 7-14 ตุลา มดมีเวลาครึ่งวันในการทำความสะอาดบ้าน ปัดกวาดเช็ดถูซักล้าง ซึ่งโดยปกติจะใช้เวลา 2 วันแบบเอื่อย ๆ เลื้อย ๆ แต่ไม่น่าเชื่อว่าพอมีเวลาจำกัด มดก็ทำมันเสร็จทันเวลา และกลับรู้สึกกระฉับกระเฉงซะจนนอนไม่หลับ
เป็นการนอนไม่หลับเพราะประสาทยังตื่นตัว ยังอยากทำงานอยู่ ไม่ได้เป็นไปเพราะกังวลใด ๆ ทั้งสิ้น (เชื่อมดสิ มดรู้ดีที่สุดว่าเวลานอนไม่หลับเพราะกังวลเป็นยังไง) แม้จะเริ่มรู้สึกง่วงในตอนตื่นอยู่บ้าง แต่เวลาในตัวก็ยังปลุกตัวเองทุกวันในเวลาตีห้าตรงเป๊ะ และมดก็ยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่าในการไปรับลูกค้าใหม่ พูดแนะนำในเรื่องเดิม ๆ คุยแบบเดิม ๆ แต่ก็ยังไม่รู้สึกเบื่อหน่ายหรือพูดตัดทอนลงไปจากปกติ
ไว้มารอดูอีกทีว่าเมื่อทริปนี้กลับไป แล้วทริปใหม่มารอต่อคิว มดจะยังรู้สึกตื่นตัวแบบนี้หรือไม่
To be continue …
Mod-x
October 15th, 2009 at 9:46 pm
ยังยืนยันว่า คุณมดเก่งมากกกก ให้ฉั้นมาเที่ยวที่เดิมทุกอาทิตย์ๆ แม้มันจะสวยยยยยแค่ไหนก็ตาม ฉ๊านทามม่ายด๊ายยยยย
อยากจะอ้วกเป็นภูเขา 555 มดเก่งและอดทนมาก อย่างนึกไม่ถึง
แต่ก็นะ หลายๆคนก็เป็นงี้แหล่ะ ทำงานเดิมๆ แบบเดิม ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้นทุกเดือน ทั้งปี …10 ปี…
แต่ทุกคนก็ทำมันด้วยความสุข(มั๊ง) มดก็ยังดีนะ ถึงวิวจะเหมือนๆเดิม แต่อย่างน้อย ผู้ร่วมดูวิวมันก็เปลี่ยนงัย อารมณ์มันก็ต่างเฟ้ยยยย
อิอิ.. เอะ สรุปนี่ฉั้นมาให้กำลังใจ หรือซ้ำเติมมันฟ่ะ
October 15th, 2009 at 10:23 pm
สู้สู้ …ผ่านมาครึ่งทางแล้ว ^_^
October 15th, 2009 at 10:25 pm
ตั้งใจจะเขียนว่า “เอื่อย ๆ เลื้อย ๆ” จริง ๆ ใช่มั้ย? ถ้าใช่ก็ ok
แต่ถ้าตั้งใจจะเขียนว่า “เอื่อย ๆ เรื่อย ๆ” แล้วเขียนผิด …แสดงว่าทำงานหนักเกินไปแล้วนะ
October 15th, 2009 at 11:01 pm
วุ้ย คราวนี้กนกมาจับผิด :]P
October 16th, 2009 at 1:18 am
กนก – อ่านที่เราเขียนบ่อย ๆ ยังไม่รู้ใจกันอีกเหรอ
“เรื่อย ๆ” มันธรรมดาไปหน่อยรึเปล่า
แหม่ม – ขอบใจจ้า
November 2nd, 2009 at 3:37 am
ยังสงสัยอยู่ว่าพี่มดจะเอาเวลาที่ไหนมาดูแลบ้าน เพราะเล่นออนทัวร์ทั้งเดือนตุลา
เห็นวันแรกๆที่ป่วยนิดๆแล้วก็แอบสงสาร (จริงแล้วกลัว Guide ป่วย ตัวเองอดเที่ยว อิอิ)
ขอบคุณที่ดูแลพวกเราอย่างดีครับ
คณะ เอ๋ 9 ที่
November 2nd, 2009 at 2:42 pm
ขอบคุณเช่นกันค่ะ ที่มาช่วยสร้างสีสันให้ช่วงหนึ่งของชีวิตมด
February 18th, 2010 at 9:12 am
อ่านแล้วก็คิดว่า ทำไม่ได้เหมือนกัน…
แต่มีหลายครั้งที่ทำงานติดๆกัน คำว่ายุ่งจนไม่มีเวลาคิดนี่มันเรื่องจริง
เวลาถูกความวุนดูดหายไปเร็วมาก
แล้วก็ชอบตอนที่งานเสร็จล้ว โล่งสุดๆ จนคิดว่าเรานี่อาจจะเป็นโรคเสพติดความเครียด