<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Mod-x's world &#187; Memo / Diary</title>
	<atom:link href="http://www.mod-x.net/archives/category/memo-diary/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.mod-x.net</link>
	<description>my Life &#38; my Journey</description>
	<lastBuildDate>Wed, 05 Oct 2011 09:05:17 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.8.1</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>16.01 @Dubai airport</title>
		<link>http://www.mod-x.net/archives/278</link>
		<comments>http://www.mod-x.net/archives/278#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 15 Jan 2010 20:59:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Mod-x</dc:creator>
				<category><![CDATA[Memo / Diary]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mod-x.net/?p=278</guid>
		<description><![CDATA[ระหว่างรอเปลี่ยนเครื่องที่ดูไบ 01.01น. (dubai time)
เอมิเรทส์เปลี่ยนเครื่องใหม่ 777 เหมือนเดิมแต่ใหม่กว่าเดิม นั่งสบายเพราะมีที่ว่างระหว่างแถวมากขึ้น แต่ไม่ได้นอน ขึ้นเครื่องมาตอนใกล้บ่ายสาม ไม่ใช่เวลานอน เลยได้ดูหนังไปสองเรื่องครึ่ง

UP
การ์ตูนที่ใครก็ร่ำลือว่าดี เหมาะสำหรับคนที่หมดหวัง และคิดว่าสายเกินกว่าจะเริ่มต้นทำอะไร &#8230; มดดูแล้วร้องไห้กันตั้งแต่ต้นเรื่อง นอกจากจะเป็นคนบ่อน้ำตาตื้นเป็นปกติแล้ว ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก คิดในใจว่าทำไมต้องสร้างเรื่องให้มันดราม่าขนาดนั้น นี่มันการ์ตูนเด็กไม่ใช่เรอะ!? จริง ๆ แล้วเด็กคงไม่อินอะไรเท่ามด (ผู้ซึ่งกำลังเดินทางคนเดียว และคิดถึงอ้วนอย่างหนัก) 
หนังปูเรื่องสั้น ๆ ถึงความรักของชายหญิงคู่หนึ่ง ตั้งแต่พบกันตอนตัวกระเปี๊ยก รักกัน แต่งงานกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน ใช้ความฝันเดียวกัน และในที่สุดก็ตายจากกัน (ผู้หญิงตายไปก่อน) แล้วการ์ตูนเรื่องนี้ก็เริ่มเรื่องจริง ๆ ตั้งแต่ตรงนี้แหละ แต่มดน่ะอิน และซาบซึ้งกับตอนต้นเรื่องมาก ๆ ไปซะแล้ว ภาพชีวิตคู่ของสองคนนั้นประทับลงไปในใจ ดูอ่อนหวาน และคล้ายจะสัมผัสได้ &#8211; รักแท้มีจริง -
Julie &#038; Julia
เลือกดูหนังเรื่องนี้ เพราะเพื่อนรักส่งชุดสร้อยและต่างหูมุกมาให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว เขียนโน้ทบอกไว้ว่า ได้แรงบันดาลใจจากหนังที่มีสองนางเอกผู้ชอบทำอาหาร (นางเอกใส่มุก)
หนังเล่าถึงผู้หญิงสองคน แน่นอน คนนึงชื่อจูลี่ [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.mod-x.net/archives/278/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>15.10 ทำไม่ได้</title>
		<link>http://www.mod-x.net/archives/265</link>
		<comments>http://www.mod-x.net/archives/265#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 15 Oct 2009 19:54:38 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Mod-x</dc:creator>
				<category><![CDATA[Memo / Diary]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mod-x.net/?p=265</guid>
		<description><![CDATA[มีหลายเรื่องที่บางครั้งมดบอกกับตัวเองว่า &#8220;ทำไม่ได้&#8221; หรือไม่ก็ &#8220;ทำไม่ไหว&#8221; แต่พอเอาเข้าจริง ๆ มันก็ไม่เห็นว่าจะหนักหนาสาหัสอะไร มดกำลังนึกถึงตอนที่มดตอบรับทริป 15-21 ตุลา ด้วยเหตุผลสองข้อก็คือ ลูกค้าหาเวลาไม่ได้จริง ๆ โดยพยายามแล้ว และก็พยายามอย่างหนักที่จะหาทางให้ลงตัวกับเรามากที่สุด และเหตุผลอีกข้อก็คือรายได้ที่เพิ่มขึ้นมา แม้เหตุผลหลังจะไม่สำคัญเท่าเหตุผลแรก แต่ก็มีน้ำหนักพอประมาณ

ก่อนหน้านั้นมดมีทริป 21-28 กันยา / 7-14ตุลา และ 22-30 ตุลา ซึ่งมดเซ็ทตารางด้วยตัวเองที่จะทำให้มีเวลาพักผ่อน+เก็บกวาดทำความสะอาดบ้านอาทิตย์เว้นอาทิตย์ แต่พอตอบรับทริป 15-21 ตุลาไป ก็กลายเป็นว่ามดจะต้องทำงานทุกวันตั้งแต่ 7-30 ตุลา และก็มีทริปมารอจ่อคิวอีกในวันที่ 4-11 พย แค่คิดก็ท้อเสียแล้ว
โดยปกติมดจะระวังตัวมากไม่ทำงานติด ๆ กันโดยไม่มีวันพักแบบนี้ เพราะหากป่วยเป็นไข้ไม่สบายขึ้นมาก็จะลำบากกันไปหมด เนื่องจากอาชีพของมดมันป่วยไม่ได้ ต่อให้ป่วยก็ต้องทำเป็นไม่ป่วย หรือป่วยก็บอกใครไม่ได้นอกจากอ้วนคนเดียว คนที่ไม่มีสิทธิมาเป็นห่วงหรือกังวลกับสภาพร่างกายของมดก็คือลูกค้า ผู้ซึ่งชำระเงินมาครบทุกบาททุกสตางค์
โชคดีเป็นของมดที่สองปีมานี้ ไม่เคยป่วยเลย ไม่แม้แต่เป็นหวัดเล็ก ๆ น้อย ๆ แข็งแรงและอึดเยี่ยงแรด เยี่ยงควาย อึดจนเป็นความน่าภาคภูมิใจของสามีตัวอ้วน ตอนที่มดหมดทริป 7-14 ตุลา [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.mod-x.net/archives/265/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>8</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>13.10 มิตรภาพชายหญิง</title>
		<link>http://www.mod-x.net/archives/262</link>
		<comments>http://www.mod-x.net/archives/262#comments</comments>
		<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 20:38:42 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Mod-x</dc:creator>
				<category><![CDATA[Memo / Diary]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mod-x.net/?p=262</guid>
		<description><![CDATA[มดเพิ่งอ่านนิยายแปลจบไปหมาด ๆ เล่มนึงชื่อ &#8220;ผู้ชายเหมือนระเบิด (ความสุขกำลังจะมา)&#8221;  เป็นผลงานของนักเขียนหนุ่มชาวไต้หวันวัย 28 ปีนาม หวงเยวี่ยน แปลโดยคุณอนุรักษ์ กิจไพบูลทวี &#8230; หนังสือแปลที่ดีนอกจากคนเขียนจะเขียนสนุกแล้วต้องยกความดีความชอบให้กับผู้แปลด้วย ซึ่งคุณอนุรักษ์ก็ทำหน้าที่นั้นได้อย่างดี แม้มดจะไม่ชอบชื่อหนังสือที่เชย ๆ แถมยังมีวงเล็บอีกต่างหาก แต่มดก็เชื่อมั่นในสำนักพิมพ์ฟรีฟอร์ม ว่าจะเลือกหนังสือดี ๆ มาแปล ยังไม่นับรวมคำโปรยหน้าปก &#8220;พันธุ์หมาบ้าฉบับระเบิดสีชมพู&#8221;  โดย &#8216;ปราย พันแสง ที่ทำให้อยากรู้เหลือเกินว่ามันเป็นยังไงวะ ไอ้ระเบิดสีชมพูกะพันธุ์หมาบ้าเนี่ย

อ่านจบมีโกรธคุณปรายเล็กน้อย ค่าที่ว่าไม่เห็นจะมีตรงไหนสอดคล้องกับพันธุ์หมาบ้าซักนิดเดียว (โกรธแทนพี่ชาติด้วยอีกที) จะให้บอกว่าเทียบไม่ติด มดก็พูดได้เต็มปากเต็มคำเชียวล่ะ ขอร้องนะ พิมพ์ครั้งต่อไปเอาคำโปรยอันนี้ออกด้วย &#8220;พันธุ์หมาบ้า&#8221; ในดวงใจของมดจะมัวหมองซะเปล่า ๆ
เอาล่ะนอกจากเรื่องคำโปรยติ๊งต๊องนั่นแล้ว มดชื่นชมผู้เขียน(และผู้แปล) ว่าสามารถทำให้พล็อตเรื่องตลาด ๆ ที่เดาทางได้ตั้งแต่ต้นเรื่อง อ่านสนุกและน่าติดตามตั้งแต่แผ่นแรกยันแผ่นสุดท้าย มันก็คือเรื่องรัก ๆ ของหนุ่มสาว ที่ตระบึงตระบอนงอนง้อแล้วก็รักกัน มีอุปสรรคเป็นรักสามเส้าสี่เส้าเคล้าน้ำตาประมาณนั้น ไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ในรายละเอียด ทั้งคำพูดและการนำเสนอ รวมไปถึงมุมมองและแนวคิดของตัวละครต่างหากที่ทำให้เนื้อเรื่องมีเสน่ห์ (แต่ก็ไม่ได้เป็นระเบิดสีชมพูอะไรหรอกนะ)
ประเด็นที่มดสนใจก็คือ “มิตรภาพบริสุทธิ์ ระหว่างชายกับหญิง มีจริงหรือ” [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.mod-x.net/archives/262/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>12.10 สวยหรือเก่ง</title>
		<link>http://www.mod-x.net/archives/261</link>
		<comments>http://www.mod-x.net/archives/261#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 12 Oct 2009 16:51:53 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Mod-x</dc:creator>
				<category><![CDATA[Memo / Diary]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mod-x.net/?p=261</guid>
		<description><![CDATA[&#8220;ระหว่างผู้หญิงสวย ผู้หญิงทำงานเก่ง และผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือน ถ้าให้เลือกได้แค่แบบเดียวจะเลือกแต่งงานผู้หญิงแบบไหน&#8221; นั่นคือคำถามหลังอาหารของเหล่าลูกค้าที่นั่งจับกลุ่มคุยกัน ผู้ที่โยนคำถามนี้คือพี่ใหญ่วัยกลางคน ผู้ซึ่งแต่งงานแล้ว แม้จะไม่เจาะจงลงไปว่าถามใคร แต่มดก็รู้ได้แม้จะยืนล้างจานอยู่ในครัว เพราะมีอยู่แค่สองหนุ่มเท่านั้นที่ยังโสด

ความคิดแรกของมดหลังจากได้ยินคำถามแบบนี้ก็คือ -เป็นคำถามที่เชยที่สุดเลยแฮะ- แต่อย่าสนใจมดเลย มาดูกันดีกว่าว่าหนุ่ม ๆ เค้าจะเลือกผู้หญิงแบบไหน หนุ่มที่หนึ่งใช้ความคิดสักพักก็ตอบว่า ขอเลือกผู้หญิงที่เก่งการบ้านการเรือนดีกว่า ไม่ต้องสวยมากก็ได้ แล้วก็ไม่ต้องทำงานเก่งก็ได้ เพราะหนุ่มจะเป็นผู้หาเลี้ยงครอบครัวเอง
ส่วนอีกหนุ่มยังวางเฉย เพราะคิดว่าเป็นคำถามเชิงจิตวิทยาจึงยังไม่ตอบ พี่ใหญ่จึงถามหนุ่มแรกว่า ถ้าไม่สวยเลยแต่เก่งงานบ้านงานเรือนอย่างเดียวจะเลือกไหม? หนุ่มอึ้งไป ซึ่งก็แทนคำตอบได้ในตัว เพราะบอกไว้ตอนแรกว่า -สวยน้อยหน่อยก็ได้- ไปแล้ว 
มดไม่คิดเลยว่าคำถามเชย ๆ จะมีคำตอบที่เชย ๆ กว่านั้นอีก พี่ใหญ่เฉลยให้หนุ่ม ๆ ฟังด้วยการตั้งคำถาม
1. ผู้หญิงสวยสอนให้ทำงานได้ไหม -ตอบ-> ได้
2. ผู้หญิงสวยสอนให้เก่งงานบ้านได้ไหม -ตอบ-> ได้
3. ผู้หญิงเก่งงานทำให้สวยได้ไหม -ตอบ->ยาก
4. ผูหญิงเก่งงานบ้านทำให้สวยได้ไหม -ตอบ->ยาก
ทั้งสี่คำถามพี่ใหญ่ถามแล้วก็ตอบเอง เพื่อชี้ประเด็นให้เห็นว่าผู้หญิงสวยเท่านั้นที่จะกลายร่างเป็นซุปเปอร์วูเม่นได้ ส่วนผู้หญิงเก่งเป็นได้แค่ ยัยแว่นหน้าบานสิวเขรอะเท่านั้น เป็นอุดมคติที่เชยที่สุด โดยเฉพาะในยุคปัจจุบัน
มองไปเถอะทั้งสิบทิศ ทุกวันนี้เราจะหาหญิงสาวที่เพียบพร้อมทั้งสามอย่างได้ไม่ยากเลย นี่ยังไม่ได้พูดถึงประเด็นที่ว่า ผู้หญิงสวย (หรือแม้แต่ผู้ชายหล่อ)บางคนก็มีข้อจำกัดทางสมอง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.mod-x.net/archives/261/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>10.10 ทำไมถึงไว้ใจ?</title>
		<link>http://www.mod-x.net/archives/256</link>
		<comments>http://www.mod-x.net/archives/256#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 10 Oct 2009 18:15:11 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Mod-x</dc:creator>
				<category><![CDATA[Memo / Diary]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.mod-x.net/?p=256</guid>
		<description><![CDATA[เรื่องมันเป็นอย่างนี้ มดไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตเจ้าประจำ แล้วอยู่ดี ๆ ที่ด้านหน้าทางเข้าก็มีแผงขนาดใหญ่ มีแท่งสีเขียว ๆ (ขนาดประมาณรีโมททีวี) เรียงเต็มแผงไปหมด ขณะที่มดยืนงงอยู่นั้น คุณป้าท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่ง ก็คว้าหมับเจ้าแท่งที่ว่า พร้อมควักบัตรมาแตะที่เครื่องดังตึ๊ด ตึ๊ด แล้วก็สะบัดหน้าเข็นรถเฉียดผ่านมดไปหน่อยเดียว เหมือนจะเยาะเย้ยว่า &#8216;ไม่รู้ล่ะสิยะ ว่ามันเอาไว้ทำอะไร&#8217;

ใช่ค่ะป้า มดไม่รู้จริง ๆ ว่ามันคืออะไร ใครส่งมันมา ฯ มดก็เลยส่งสายสืบให้ไปดูลาดเลา ผลปรากฎว่าแทนที่จะแจ้งกระจ่าง กลับงุนงง+สงสัยมากไปกว่าเดิม นี่เรากำลังอยู่ในศตวรรษที่เท่าไหร่ แส้วทำไมคนที่นี่เค้าถึงได้ไว้ใจกันขนาดน้าาาาาาาน
เจ้าเครื่องเขียวที่ว่า เป็นเครื่องอ่านบาร์โค้ด ตอนแรกมดก็คิดว่า เอาไว้อ่านเพื่อเช็ครายละเอียดของสินค้าหรืออะไรทำนองนั้น แต่มันไม่ใช่ มันเอาไว้อ่านบาร์โค้ดสำหรับสินค้าที่เราจะซื้อ วันนี้จะซื้ออะไร ก็หยิบมาตึ๊ด ตึ๊ด แล้วก็ใส่ถุง เดินต่อไปเจออะไรถูกใจก็ตึ๊ด ตึ๊ด แล้วก็ใส่ถุง ที่เครื่องเขียวก็จะแสดงรายการที่เราได้ตึ๊ด ตึ๊ด ไปทั้งหมดว่ามีอะไรบ้าง รวมแล้วกี่ชิ้น เป็นราคาทั้งหมดเท่าไหร่ 
พอได้ของครบหมด ก็เดินไปที่แคชเชียร์ยื่นแท่งเขียวให้พนักงาน แล้วก็จ่ายเงินตามจำนวนเงินที่โชว์ในนั้น ไม่ต้องเอาของออกมาโชว์ใครอะไรทั้งนั้น โอ๊ย! ตาย ตาย เธอเป็นอะไร ทำไมต้องไว้ใจกันขนาดนี้ด้วย 
จริง [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.mod-x.net/archives/256/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

