ส่วนเรื่องดับไฟ 1 ชั่วโมง นี่อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเลขที่ลดลงได้ มันเท่าไหร่
น่าตื่นเต้นดีค่ะ แต่ไม่รู้มาก่อนว่า โรงงานไฟฟ้า ผลิตแล้วไม่มีที่จ่าย มันจะเป็นยังไง

อีกเรื่องที่คนไทยอาจจะบ่น คือ พนง. ที่นี่ไม่บริการหยิบของใส่ถุงให้เรา เราต้องหยิบใส่ถุงเอง แล้วต้องเคลียร์พื้นที่หน้าเคาท์เตอร์ให้เขาไวไว สำหรับลูกค้าคนต่อไปด้วย เพื่อนพี่บางคนก็รู้สึกขัดๆ บ่นว่า พนง. เมืองนอกไม่เฟรนด์ลี่เลย ของก็ไม่หยิบใส่ถุงให้ พี่ก็เข้าใจเขาอะ วัฒนธรรมการซื้อ-ขาย ค่าจ้างที่นี่ หน้าที่เขาผิดกัน เมืองไทยมีแคชเชียร์คิดเงินคน อีกคนหยิบของใส่ถุงให้เรา อยู่ประเทศที่เคยยืนรอกรีดบัตรเครดิตอย่างเดียว มาเจอบริการแถวนี้ก็คงต้องทำใจกันหน่อย

แล้วมดก็ได้เห็นคนจากบ้านเราที่มาเที่ยว แล้วช็อคกับ culture แบบนี้ หลายครั้งที่มดเจอลูกค้า ฟ้อง ว่า
คนขายไม่ยอมใส่ถุงให้เวลาซื้อของ ทั้ง ๆ ที่ของที่ซื้อก็แสนแพง เช่น ครีมทาหน้า กระปุกละ ห้าสิบ หกสิบ ฟรังซ์
คนขายก็ยื่นให้เปล่า ๆ หรือไม่ เวลาไปซุปเปอร์ แล้วคนขายไม่ใส่ถุงให้ แล้วก็ไม่มีถุงให้อีกต่างหาก อยากได้ต้องซื้อ

แทนที่จะเรียนรู้ หรือทำความเข้าใจ กลับต่อว่า หาว่าฝรั่งขี้งกบ้าง หาว่าไม่มีวัฒนธรรมบ้าง
มดก็ชี้ให้เห็นว่า ลองมองดูไปรอบ ๆ คนส่วนใหญ่ของที่นี่เค้าไม่ใช้ถุงกันพร่ำเพรื่อนะ เวลาไปซุปเปอร์
ก็เตรียมถุงไปไม่ว่าจะเป็นถุงผ้า หรือ ถุงกระดาษเก่า หรือถ้าเป็นคุณยายก็ลากรถจ่ายกับข้าวไป

พี่ ๆ ชาวไทยดูเหมือนเข้าใจ พยักหน้าหงึกหงัก
พร้อมตบท้ายว่า อยู่เมืองไทยสบายที่สุดแล้วววววว

ซูเปอร์มาร์เก็ตที่นี่เขาจะมีลังกระดาษเก่าๆ ที่ใส่สินค้าแกะขึ้นชั้นแล้วให้คนหยิบไปใส่ของกินของใช้ที่ซื้อกันจากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วคนก็ใช้ลังพลาสติกพับได้ไปใส่ของกันส่วนใหญ่ ถุงที่เขาใช้ใส่ของทนทานก็เป็นถุงพลาสติกใบใหญ่มากแบบใช้ไปได้ยาวนาน อาจถึง 20 ปี (พวกพลาสติกที่รีไซเคิลมาแล้ว) โดยเจตนา … วิธีการมันไม่ควรยึดติดอยู่แค่การถือถุงผ้าเท่านั้นที่ช่วยโลกร้อน มันอยู่ที่ทางเลือกในการปฏิบัติที่เราสามารถจะกระทำได้ ช่วงหลังๆ พี่ว่าสื่อบางสื่อก็ทำให้คนเขวไปมุ่งที่สัญลักษณ์เพื่อให้แสดงออกหยิบจับได้ มองข้ามการพื้นฐานความคิดและความเข้าใจที่จะทำให้คนไปต่อยอดคิดเอาเองได้มากขึ้นน่ะ จุดหมายเดียวกันแต่เราอาจทำได้หลายวิธีการ ไม่เช่นนั้นมันจะกลายเป็นการฮือเฮโลสร้างกระแสเป็นพักๆ